U prostoru Mileva Koncepta u selu Grivac, 21. i 22. februara 2026. godine, održan je simpozijum savremene umetnosti „Nevidljivo zajedništvo“, koji je na jednom mestu okupio umetnike iz Srbije, Bosne i Hercegovine, Hrvatske, Severne Makedonije i Crne Gore. Zamišljen kao intenzivan diskurzivni i izložbeni format, susret je imao ambiciju da autonomne umetničke prakse dovede u međusobni dijalog i sagleda ih unutar zajedničkog kulturnog konteksta regiona, ali i da kroz neposredan kontakt umetnika otvori prostor za nova povezivanja.
Tokom dva dana u Grivcu stvarali su i razgovarali Maja Obradović, Amer Hadžić, Davor Dmitrović, Nikola Smilkov, Ivana Živić, Petar Hranueli, Nikola Marković i Slavko Krunić, svako iz svog umetničkog i nacionalnog konteksta, ali u zajedničkom prostoru razmene ideja. Upravo u tom spoju različitih poetika i iskustava, prema rečima organizatora, krila se suština ovogodišnjeg susreta.
Ipak, ono po čemu će se simpozijum posebno pamtiti dogodilo se na samom kraju, trenutak koji je, kako ističe Dejan Aleksić, vlasnik Galerije Aleksić iz Kragujevca i jedan od organizatora događaja, možda jasnije od svih planiranih programa i izgovorenih reči osvetlio ideju „Nevidljivog zajedništva“. Kako je nastala ideja o ovom regionalnom susretu i kakvi su utisci nakon njegovog završetka, otkrio je Aleksić za naš portal.
Umetnici su se zajedno provozali legendarnim autobuom iz filma “Ko to tamo peva”. Ne kao turisti. Ne kao nostalgičari. Već kao savremenici koji dele isti prostor sećanja.
Ova posebna vožnja, koja je pripremljena i realizovana zahvaljujući Marku Simonoviću, vlasniku Mileva Koncepta i Draganu Petkoviću, vlasniku kultnog autobusa i istoimenog urbanog rok mesta “Ko to tamo peva” u Ravnom Gaju. Autobus danas nije muzejski restauriran primerak, naprotiv, nosi vidljive tragove vremena, ali upravo ta njegova sirova autentičnost čini ga jedinstvenim pokretnim reliktom domaće kinematografije, navodi on.
Dok je vozilo polako prolazilo kroz šumadijski pejzaž, u njegovoj unutrašnjosti odvijala se scena koja je delovala gotovo filmski: umetnici, kustosi i organizatori, smeh, čašice podignute u znak zajedništva, razgovori koji su se prirodno nastavili tamo gde je simpozijum formalno završen.
U tom skučenom prostoru starog autobusa, ideja Nevidljivog zajedništva postala je opipljiva. Različiti jezici, poetike i umetničke biografije na trenutak su se uskladile u zajedničkom ritmu puta – naveo je.
Organizatori Mileva Koncept i Aleksić Galerija savremene umetnosti iz Kragujevca, ovim gestom su još jednom potvrdili svoj programski pristup, jer kako iz organizacije navode, zajedništvo se ne proizvodi deklarativno, već se pažljivo režira kroz iskustva koja povezuju ljude.
